Ayak İzlerini Örtebilir Rüzgar

Ayak İzlerini Örtebilir Rüzgar

Dört mevsimlik parçalanmış gülümseme Küçük bir çocuğun belleğinde Kabuğunu büyüten yaradır Bağır sevdanı harlamak için bağır Tetikte kalakalmış insana Başka ne denilebilir ki yol başında. Çiçeklerin çağrısıyla kanatlanır Fırtına zamanı dağlara çıkan kalbim Kent varoşu kötü bir duruşa sığınaktır Kırık umutlar mitinginde Söze dökülmüştür katlim. Şarap ve gül gecesinde Çarmıha gerilen bereket tanrıçası Gözyaşıyla sular çatlamış toprağı Yenilenir bir avuç suya muhtaç Vurgun mevsimi düşen ağaç Kalbi kırılan sarılır ihanete İlk sürgün çağırır kıtlığı Avuçlarında sakladığı pas artığı Kirletir hayatı. Ey rüzgara boyun eğmiş madde Ey merhem olduğu acıdan Daha dürüst zaman Dudaklarımdan öpün önce Sarsın belleğimi sonra Yalnız hayatlar sığınağında Sevişmeden iyileşebilir mi insan. Sel yorgunu bir şehrin kalbinde Ayak izlerini örtebilir rüzgar Suçları bağışlatabilir Pencere önüne konulan serenat Fakat nasıl süslenir Belleğine mızrak sokulmuş bahçede Hüznü büyüten bedbin bir hayat Denize ulaşan yürüyüp gidendir.